Ruhsal-Rehber14.11.2025 17:27Boşuna çabalama… insanlar seni gerçekten göremez. Onlar, kendi yaralarından süzülen bir gözle bakar sana. Seni duyduklarını sanırlar ama aslında içlerindeki gürültüyü dinlerler. Ne söylersen söyle, zihinleri anlamaya değil, yargılamaya koşullanmıştır. Ve sen, onların bilincinin sınırına takılıp kalan bir yansımadan ibaret olursun... Ben öğrendim; ruhu uykuda olana hakikat fazla gelir. Gözleri açık sanılan nice insan, aslında derin bir gafletin içindedir. O yüzden susmayı seçtim..
Ruhsal-Rehber14.11.2025 17:20
İnsanlar aşkı aramıyor, kendi bencil duygularını besleyecek birini arıyor. Buluyorlar belki birini, ama gerçek aşkı asla bulamıyorlar; çünkü gönülleri bağlı değil, sadece kendilerine hizmet eden bir varlık istiyorlar..
Ruhsal-Rehber14.11.2025 17:17
Şair bir gün çekip gitti, ardında unutulmuşlukla dolu bir boşluk bırakarak. Her şeyi terk etti, cesaretini bir övünç gibi taşıyarak, artık sevmediğini haykırarak uzaklaştı. Kalemi sustu, kelimeleri de onunla birlikte öldü. Şiir de böylece soldu; çünkü o şair bir daha geri dönmeyecek, ve sen anlamasan da, şiir onsuz bir daha doğmayacak.
Ruhsal-Rehber14.11.2025 17:15Gözlerimdeki ışığı görmene izin verdim, adımlarının benim yoluma basmasına izin verdim. Sözcüklerimde yaşamana, şiir diye anılmana izin verdim. Kışını bahara çevirmene izin verdim. Sana sahip olduğum her şeyi sundum, ama bana zarar verecek kişinin sen olacağını hiç aklıma getirmedim.

Mustafa_4214.11.2025 17:14Baktın ki seni harcamaya calişiyorlar sen onları beleşe vereceksin